Interviews met succesvolle mensen in de media zijn net zoiets als gephotoshopte modellen in de Playboy. Dat is wat ik samen met een goede vriendin die net als ik regelmatig in de bladen staat heb geconcludeerd. We realiseerden ons dat dit voor iedereen moet gelden in de media. Dat is een geruststelling.

Er is een groot gat tussen de wereld en de persoon in de bladen, op de radio, op tv en de werkelijkheid. In de media ben ik feilloos, altijd opgemaakt, altijd gestyled, altijd vrolijk, grenzeloos ambitieus, extreem succesvol, gefocust en krachtig. In werkelijkheid heb ik inderdaad wel de mooie dingen bereikt die worden genoemd. Maar worden niet genoemd de momenten waarop ik het allemaal niet weet, blunders maak, eenzaam ben, jank onder de douche van de stress, midden op de dag een deken over mijn hoofd trek en er gewoonweg niet appetijtelijk uit zie.

Nee, in de werkelijkheid is niemand een icoon. In de werkelijkheid heeft iedereen in zekere mate pech en voldoen ze niet aan een plaatje. Ik voel me af en toe schuldig naar de mensen die een blad lezen, mijn verhaal zien en denken ‘dat wil ik ook’ of ‘wat ben ik toch een loser’.

Dit verhaal is de tegenhanger die ik mee wil geven… Bijna alles in de interviews klopt feitelijk, maar het is een zorgvuldig geselecteerde en opgemaakte werkelijkheid. Alles kent zijn prijs. Voor bijzondere dingen betaal je een bijzondere prijs. Achter elk succes staat een blunder.

En mocht je me ooit gephotoshopt in de Playboy zien staan, in werkelijkheid heb ik wel labia minora…

“Es ist besser, wenn man mehr hat” – Rammstein

Eén sigaar leidt tot een doosje. Eén glas wijn leidt tot een fles. Seks leidt tot seks. Het is nooit genoeg. Middelmatige dingen leiden tot bevrediging. Echt lekkere dingen zaden slechts verlangen naar…

…meer! Het leven kent veel verleidingen: wijnen, auto’s, eten, sigaren, massagesalons, mannen, mijn eigen lichaam. Wat kan het leven lekker zijn. Verleidingen moeten pittiger, intenser, zachter, dieper en  meer zijn. Ik geef vollop aan elke verleiding toe. Mijn leven reist van het ene genot naar het volgende genot. Genot is het doel. Genieten is de weg.

Ik sta in een café, een yuppenbar. Ik heb een stressvolle dag gehad. Ik voel me licht opgewonden en een beetje baldadig. Ik loop met een glas cognac in mijn hand van de bar naar buiten. Buiten is het warm. De zon begint onder te gaan. Twee sigaren branden in mijn tas: een Zino en een Balmoral. Zo lang en dik heb ik ze nog nooit gerookt. Ik heb de gulle gever een recensie beloofd. Ik schaam me een beetje om het formaat van de sigaren. Elegante damessigaren zijn het allerminst. Het is een formaat waarvoor geen enkele man zich hoeft schamen. Het wordt genanter. Ik heb geen vuur. Ik moet op een vreemde aflopen, het gevaarte bij mijn mond houden en om een vuurtje vragen.

De Balmoral is zacht, fluweel in mijn mond en een goede aanvulling op mijn diner. De Zino is daarentegen na de eerste trek pittig, kruidig en intens. Beide lekker op hun eigen manier. Ik wissel ze met elkaar af en deel ze met een bekende. De nicotine stijgt naar mijn hoofd. Mijn cognac glas is leeg. Ik bestel meer. Ik begin heerlijk weg te doezelen in een nicotine rush en een lichte beschonkenheid. Ik voel de spanning uit mijn lichaam vloeien. De avond vordert. De zon is onder.

Ik schipper tussen binnen en buiten. Binnen bij de bar heb ik een flirt, een lopend project. Buiten op het terras heb ik een nevenproject. Wat een gelukkige vrouw ben ik. Wat te doen? De twee sigaren heb ik inmiddels met smaak opgerookt. Bij de sigaren was geen sprake van schipperen. Mijn geprikkelde en ontspannen geest fantaseert erop los. De baldadigheid neemt toe. In mijn roes komt een geniale ingeving op: ik heb twee slaapkamers.

Het is een echte recensie: ik voel, proef, test, vergelijk, laat prikkels met elkaar concurreren. Het ene genot overtreft het andere. Een conclusie kan ik helaas niet geven. Ik wil niet schipperen. Ik wil niet kiezen. Wat ik heb is zelfs te weinig. Ik ben nooit bevredigd. Ik wil alleen maar meer.

Als ik knoopjes zie, moet ik ze open maken. Als een man een overhemd draagt met een rij knoopjes, kan ik me niet inhouden. Mijn hersenen worden uitgeschakeld. Mijn handen of tanden doen het werk. Het is nauwelijks iets seksueels, al eindigt het meestal in hitsige situaties. Het is een dwangneurose die maatschappelijk functioneren best lastig maakt.

Zoals een hond achter een bal aan moet rennen, moet ik knoopjes open maken. Ik weet niet precies wat er leuk aan is en waarom het zo onbedwingbaar is. Ik vind het zelfs leuk om knoopjes van mijn eigen blouses open te maken als ze aan het hangertje hangen. Als er toevallig een mannenlichaam schuilt achter de knoopjes, is de neurose het sterkst.

Mijn beroepskeuze wordt beperkt door deze neiging. Zo heb ik enige tijd een kantoorbaan gehad… bij een advocatenkantoor… met veel jonge mannen… in pakken… met overal… knoopjes! …en voor je weet ben je weer in het archief met een half ontblote collega. Ik kon niet dichtbij mensen komen. Ik kon me niet concentreren op mijn werk. Ik besloot mijn baan te beëindigen voordat ik een claim wegens seksuele intimidatie zou krijgen. Gelukkig breng ik nu schrijvend mijn dagen door, ver van mannen-met-knoopjes.

Je zou denken dat ik een fantastisch liefdesleven heb dankzij deze dwangneurose. Niets is minder waar. Een romantische eerste date en een lekkere eerste zoen, eindigen bij mij altijd naakt. Ook als ik de man in kwestie wel zoenbaar, maar niet neukbaar vind, eindigt het naakt. In het naakte stadium is het maar hopen dat ondertussen het publieke terrein voor het privé terrein verruild is. Het cliché is dat mannen geen hints snappen. Uitkleden vatten ze echter allemaal hetzelfde op. Soms wordt er al uitgekleed voordat er gezoend wordt, waardoor de man in kwestie in de war raakt. Mannen zijn immers wat minder flexibel en houden zich graag vast aan vaste volgordes.

Soms ben ik wat minder netjes en gebruik ik mijn tanden in plaats van handen. Zo eindigt een leuke nacht in een ochtend knopen aannaaien. Schuldgevoel en gêne moeten immers gecompenseerd worden.

Gelukkig ben ik een (bloedmooie) vrouw. Mannen reageren meestal positief verbaasd op mijn dwangneurose. Als ik een man was geweest en ongevraagd vrouwen zou ontkleden, zou ik inmiddels in de cel zitten. Nu ik dit typ en de afbeelding reeds heb geplaatst, grijp ik bijna naar mijn computerscherm om de knoopjes open te maken.

Na een hectische tijd een stille avond… alleen. Mijn hoofd is vol, mijn lichaam is moe. Te veel gewerkt, te weinig gevreeën. Ik kan niet tegen het licht en geluid van de televisie. Na enkele minuten naar een lege televisie te hebben gekeken, besluit ik dat ik iets anders moet doen. Ik wil naar buiten, maar wil geen mensen zien, geen geluiden horen. Ik zou door het bos moeten lopen, dat is dichtbij, maar ik zou me opgelaten voelen. Ik heb toch geen hond? Ik moet een bezigheid vinden om tijdens het wandelen te doen. Je gaat toch niet zomaar rond slenteren?

Ik heb nooit gerookt, maar ik hou van de geur van sigaren. Vriendjes hadden altijd sigaren. Ik voel me een beetje rebels, als een puber. Ik loop naar het benzinestation, de slechtste plaats om sigaren te kopen. Ik besluit met roken te beginnen. De smaak ken ik alleen van zoenen met sigarenrokers. Ik zou niet eens weten hoe een normale zoen smaakt, realiseer ik me. Roken zou buiten moeten gebeuren, lopend in het bos. Ik trek de deur achter me dicht en probeer in de wind een sigaar aan te steken. Een lucifer, eerst de zwavel laten verbranden, de sigaar ronddraaien en trekjes nemen. Dit is pas multi tasking. Ik neem een flinke trek…

Wham… alsof iemand me vol op mijn mond zoent. Zoenen heeft altijd naar sigaren gesmaakt, maar nu smaakt sigaar naar zoen. Gentleman like, gepassioneerd, maar toch gedoseerd. Mannelijk, toch subtiel. Flarden herinneringen en dromen flitsen voor mijn ogen. Mijn knieën worden week, maar hij vangt me op, druk me tegen zich aan. Vier handen betasten twee lichamen. Niet onderzoekend of onzeker, maar stevig quatre main spel. Handen onder mijn shirt, handen onder mijn rok. Al zoenen knoop ik langzaam zijn overhemd open. Ik laat mijn handen over zijn borst gaan, over zijn rug. Ik voel de klamte tussen zijn schouderbladen. Hij is gespierd, maar toch zacht.

Ongeduldig stop ik met het open knopen van zijn overhemd. Wat volgt is het geluid van scheurend katoen en knopen die op de grond vallen. Ik word opgetild, op een bed gelegd. Het is een anonieme man, een combinatie van alle beste eigenschappen van exen en dromen. Perfect met een vleugje realisme. We blijven zoenen, terwijl ik zijn broek open maak. Langzaam komt hij bovenop me liggen. Ik geef me volledig over. Ik ga te veel op met wat ik voel om initiatief te kunnen nemen. Mijn hersenen zijn uitgeschakeld. mijn hart bonst in mijn gehele lichaam. Zijn handen zijn overal. Hij komt in me. Bij de eerste paar stoten kom ik tot een lang en heftig hoogtepunt. Het overvalt me. Ik ben buiten adem. Ik voel mijn bloed als een hete stroom door elke ader afzonderlijk stuwen.

Flarden van het subtiel wisselen van positie, farden van nog meer orgasmes, flarden van een torso glimmend van mannenzweet. Ik doe mijn ogen open, alle flarden schieten weg. Ik sta alleen… in het bos… en gooi mijn peuk in het gras.

Zou er slecht karma bestaan in de liefde? Of is het simpelweg een liefdes voedselketen? Ik ben een hartenbreekster geweest en heb een koekje van eigen deeg gekregen. Predator werd prooi. Terecht?

Het staat allemaal op mijn kerfstok: het om de *** beginnen van een relatie, liefde veinzen (ook voor mezelf) en dan zonder duidelijke redenen mijn schepen verbranden. Met man en muis. Geestelijk in de war, behoefte aan andere dingen en oh, wat ligt die schouder lekker. Wat is een ander lekker warm. Ik verleid hem, ik verleid mezelf. Zo begint een nieuw pijnlijk hoofdstuk van mijn liefdesleven.

Eén van de vele volgende ochtenden heb ik een helder moment en ren ik weg. Zonder spoor, zonder duidelijke redenen, iemand verscheurd achterlatend. Alle vragen blijven onbeantwoord. Hij kan alleen maar gissen. Ik ren niet om iets wat niet meer is, maar om iets wat nooit was. Gewetenloos, me nooit afvragend hoe mijn slachtoffer nabloedt, zonder spijt. Mijn liefdesnazorg laat te wensen over. Lever de sleutel maar in…

De volgende stappen zijn rationeel en routinematig: het wissen uit mijn telefoon, mijn sociale netwerken, mijn mailbox en bovenal mijn huis. Ik hou een grote schoonmaak waarin alles wat mij ook maar aan hem kan herinneren weggegooid wordt. Elk contact word verbroken. Als een vlek wordt hij verwijderd… zodat ik weer vlekkeloos ben. Of misschien toch nog af en toe even een nachtje herinneringen ophalen, dronken de liefde verklaren en de volgende dag dezelfde schade berokkenen? Een foute vrouw zou ervan genieten. Ik word er dood vermoeid van: die terugkerende teleurstelling in hem, in mij en in de liefde… en zelfs in aangaan van verbindingen in het algemeen.

Een zijspoor in mijn turbulente liefdesleven is H. Op H heb ik altijd heimelijk verliefd kunnen zijn. Hij is bezet én te knap voor mij. Het is veilig mijn gevoelens op afstand te laten gaan. Af en toe een vergadering, even wegzwijmelen en dan weer vrolijk verder met de orde van de dag. Geen zorgen, geen pijn, geen moeilijke gesprekken. Hij is het tegenovergestelde van mijn relaties: wel verliefdheid, geen gezeik.

Plotseling gebeurt wat niemand ooit vermoedde: H is weer vrij en op jacht op mij. Voor het eerst in mijn leven is hierbij geen twijfel, met vertrouwen spring ik in het diepe. H is beter dan ik had geidealiseerd in mijn heimelijke verliefdheid op afstand. Knapper van dichtbij, warmer van dichtbij, beter in bed van dichtbij, meer humor en leuke interesses van dichtbij… en stemde zelfs dezelfde politieke partij. De puzzelstukjes van mijn liefdesleven vielen in elkaar. Alles wat in vorige relaties fout was, was hier allemaal goed en beter. Dit is het antwoord op alle pijnlijke vragen van mijn liefdesleven. Hij is het laatste hoofdstuk. Een nieuw tijdperk breekt aan.

Zes weken zweef ik rond op mijn roze wolk. Al mijn werk blijft liggen. Ik ben nergens toe in staat. Alle dagen zit ik obsessief achter mijn computer te kijken of ik een MSN bericht of mail van hem krijg. Ik ben een liefdesslaafje, loop op mijn tenen. De predator is de prooi geworden. Machteloos en als een ziek dier laat ik mij gewillig verslinden.

Na een zoveelste heerlijke nacht en heerlijke seks word ik wakker. Situation normal. Afscheid alsof we op wereldreis gaan. Beiden weer aan het werk. ‘s Avonds gaat de telefoon, het is H, dronken. Hij wil mij niet afwijzen en begint een betoog hoe fantastisch ik ben, dat hij graag bij me wil zijn. Maar alles doet hem pijn. Dus doet hij mij pijn. Uren duurt het voordat ik door heb en hij door heeft dat hij mij aan het dumpen is. Dertig plus en zo onervaren met deze termen, als een verwarde puber. Hij durft het niet uit te spreken, ik wel. De zes weken eindigen net zo verbazend als dat ze begonnen waren. Zo perfect hij in het begin leek, zo wreed, laf en onbetrouwbaar is hij nu.

‘Dit is niet het goede moment. Kon ik de tijd maar vooruit draaien. Ik ga je in de toekomst versieren’ zegt hij. Zeer effectief zorgt hij ervoor dat hij de komende maanden rondjes zweeft in mijn hoofd, me niet met rust laat, mijn obsessie wordt. Ik kan het niet verwerken, kan het niet accepteren. Nee, er is nog hoop. Zet je gevoelens maar even in de ijskast. Hoe lang? Weken, jaren, voor eeuwig? Ja, een goede predator zorgt ervoor dat hij het restant van zijn prooi kan bewaren voor later. Geen andere predator kan er met het stuiptrekkende lijk vandoor gaan.

Helaas komt deze prooi niet weg met wat schrammen. Nee, wanneer ik opkrabbel word ik opnieuw belaagd. Zijn timing is precies als zoals het een predator beaamd. Het Genootschap van Foute Mannen kan hem als spreker inhuren. Maar hij is niet fout, hij is labiel, in de war. Huilend wordt me gesmeekt in zijn buurt te blijven, intiem te blijven, meer dan een vriendin te blijven… maar geen minnares.

De predator speelt met zijn prooi. Het spel van aantrekken en afstoten speelt hij perfect. Net als ik al mijn moed bijeen heb geschraapt om langs te komen, wijst hij mij te deur. Net als ik hem begin te vergeten, nodigt hij me uit en schrijft lieve e-mails. Elke keer als de prooi begint op te krabbelen om een nieuwe vluchtpoging te wagen, geeft de predator een nieuwe knauw. Hoe lang gaat hij door? Totdat ik door mijn hoeven zak, op mijn knieën val en mijn laatste adem als zucht van verlichting uitblaas?

Wat heb ik hem aangedaan dat hij mij zoveel en zovaak pijn doet? Een pijnlijke gewaarwording circuleert in mijn hoofd: ik ben precies zo een predator geweest. De voedselketen is compleet. Ik sta niet bovenaan. Sommige predators worden prooi.

Het zonnetje schijnt, de BBQ gloeit, de buitenklussen lonken… de korte broek wordt uit de kast getrokken. Misselijk word ik ervan! Sinds mijn jeugd word ik al onpasselijk van de korte broek. Het effect op mijn spijsverteringsstelsel is het grootst als dit kledingstuk wordt gedragen door mannen met bleke en behaarde benen. .

Waar ging het fout? De laatste eeuw vindt een ontwikkeling in de mode plaats waarin steeds meer lichaamsdelen onthuld worden. We mogen bijna alles laten zien tot en met tepelhoven, stukjes bilspleet, love handles en rare flapjes. En als we het niet mogen laten zien, trekken we er zoiets straks over aan, dat het alsnog zichtbaar is (legging). Het korter maken van rokken is tot op zekere hoogte nog wel praktisch en esthetisch. Echter degene die bedacht heeft de broek in de korten, verdient een snelle dood.

Nederland loopt voorop in praktische en lelijke kleding. Unisex jassen, klompen, afritsbroeken, tuinbroeken… een Italiaan zou je er niet in zien. De korte broek steekt met kop en schouders uit boven zijn concurrenten op het gebied van walgelijke kledingstukken. Het ergste is de bermuda: het exemplaar tot net boven de knie met handige zakken. In deze zakken kan de drager een enorme telefoon en dito portemonnee veilig achter de klittebandflapjes opbergen. Op deze manier wordt de bermuda, een van zichzelf al vormeloos kledingstuk, nog meer misvormd. Het lijkt nu alsof de man in kwestie geen billen heeft en enorme gezwellen op zijn dijen. De band van de broek zakt wat naar beneden, zodat een eventuele bierbuik nog wat extra geaccentueerd wordt.

Een korte broek heeft behalve op mijn maag ook effect op mijn libido. Als ik een sexy ex ga ontmoeten verzoek ik hem vooraf een korte broek aan te trekken, zodat ik zeker weet dat mijn libido zich rustig houdt. Als ik compleet hitsig een huidige vlam ontmoet, en hij draagt een korte broek, veranderd mijn libido ter plaatse in dat van een deurklink. Ik moet me ertoe zetten nog wat met em te doen ‘for what it’s worth’. Dat is allemaal best bijzonder, aangezien Tom Jones nog onder de indruk zou zijn van mijn libido.

Waarom schakelen mannen zich op vrijwillige basis zo uit van elke kans op coïtus door een korte broek te dragen? Dat vrouwen met kinderen hun haar kort knippen en crocs gaan dragen, snap ik, hun biologische rol is reeds vervult. Volstrekt tegennatuurlijk is het echter als een man een korte broek draagt.

Reageer! Ik ben erg benieuwd of er andere vrouwen zijn die onpasselijk worden van korte broeken en die mij willen steunen. Ook ben ik benieuwd of er mannen zijn die uit kunnen leggen waar deze tegennatuurlijke actie vandaan komt. Wel wil ik de heren verzoeken de net iets te gedetailleerde verhalen rondom ‘het frisse windje langs de testikels’ buiten beschouwing te laten.

Wil jij ook ooit voor jezelf beginnen? Waarschijnlijk wel. En hoe weet ik dat? Iedereen wil voor zichzelf beginnen. Ondernemerschap is ontzettend sexy!

Ondernemer is het meest gewilde en meest onderschatte beroep dat er is. Een vreemde combinatie die niet zo vaak voorkomt. Het beroep van leraar wordt ook vaak onderschat, maar niemand wil het worden. Beroepen waarvan gedacht wordt dat iedereen het kan, hebben meestal geen hoge status. Waarom het beroep van ondernemer dan wel? Waarom is het ondernemerschap het stoerste wat je maar kan bereiken, terwijl iedereen denkt dat hij het kan?

Het beroep van ondernemer heeft zo een enorme status, dat je zelfs al stoer bent als je het alleen maar wilt worden. “Ik heb een saaie kutbaan en zit zwaar onder de duim van mijn baas, maar dat is niet erg, want ik ben toch van plan voor mezelf te beginnen” klinkt nu eenmaal beter als “Ik heb een saaie kutbaan en zit zwaar onder de duim van mijn baas, maar gelukkig kan ik op mijn 67-ste al met pensioen”.

Ondernemerschap is de hemel waar je naartoe gaat na een werknemersleven boetedoening. Mensen die voor zichzelf willen beginnen zijn een soort calvinisten. Lijden op aarde, zodat de grote ondernemersgod je zal belonen in de hemel. Jouw tijd komt nog wel! Ik denk dat veel mensen hun loondienst volhouden, puur omdat ze de gedachte hebben ooit voor zichzelf te beginnen. Ze doen het niet, ze durven het niet, ze kunnen het niet, maar de gedachte aan vrijheid houdt hen op de been. Ooit zal er een tijd zijn dat ze uitslapen en die dag wel bedenken wat ze gaan doen. Want ja, dat is in hun ogen ondernemerschap.

Ondernemerschap is hot! Het is sexy! Als ik op een verjaardag ben en mensen vragen wat ik in het dagelijks leven doe, zeg ik dat ik ondernemer ben. Dan zie ik het groene mes van jaloerzie door hun heen gaan. Hun gezicht vertrekt. En dan komt eruit: ‘Oh, wat toevallig, ik wil ‘ook’ voor mezelf beginnen.’ Als ik dan durf te vragen ‘Wat doe je nu dan?’, word ik bijna neergeslagen. Stamelend komt eruit dat ze een doodsaaie baan hebben. Hoe had ik het durven vragen! Aangezien elk gesprek wat ik op verjaardagen voer zo verloopt, heb ik een slechte eigenschap erbij gekregen. Ik doe iets wat tegen elke vorm van etiquette ingaat: ik geef mijn mening.

Volgens mij bestaan er twee soorten mensen: mensen die een bedrijf willen en mensen die een bedrijf hebben. Als iemand op een verjaardag zegt ‘ik wil ooit iets voor mezelf beginnen’, weet ik al zeker dat het geen ondernemer is. Een ondernemer lult namelijk niet op verjaardagen, maar begint iets. Ik ben pas een half jaar na de oprichting van mijn bedrijf gaan toegeven dat ik überhaupt een eigen bedrijf had. Ik schaamde me er een beetje voor, alsof ik alcoholist was. Ik opereerde in het geheim. Het was als een embryo die veilig in z’n baarmoeder zit weggestopt en zich pas laat zien als hij gelukt is. Misschien weer het andere uiterste.

Wil je dus echt stoer zijn? Wil je niet voor lul staan? Lul dan over wat je doet in plaats van over wat stoer is om van plan te zijn. Lul dan over wat je realiseert en gerealiseerd hebt en waar je achter staat. Laat je echte prestaties niet ondersneeuwen door loze plannen. En ondanks dat het tegenwoordig anders lijkt: Je kunt ook stoer zijn zonder ondernemer te zijn.

Ben je door deze column op je ballen getrapt? Reageer dan vooral! Ook mensen zonder (vertrapte) ballen nodig ik uit te reageren.

Doelgroep: mannen die automatisch op alles klikken wat met tieten te maken heeft en vrouwen die herkenning zoeken (maw: de hele aardkloot)

Twee knopen

Ik heb een barre fietstocht achter de rug. Mijn collega heeft een bespreking op kantoor. Ik zit bij een klant… alleen. Worstelend met de controle van de kortlopende schulden, wacht ik ongeduldig op het langskomen van de koffiejuffrouw. Dan gaat de deur open. Ik schrik, geen koffie, wel een directeur. “En hoe gaat het?” Ik begrijp dat ‘goed’ absoluut niet zou volstaan en ‘een wolkje melk graag’ ook niet. Ik moet een intelligent verhaal houden over specifieke postjes en de oplevering, terwijl op dat moment het enige intelligente aan mij het ontwerp van mijn bh is. Het is een voorgevormde, push-up, extra comfortable, invisable Triumph-bustenhouder t.w.v. € heel-veel,- die mijn borsten omhoog en naar voren manipuleert richting de opening van mijn blouse. Blijkbaar manipuleert het ook de ogen van de directeur, die tegenover mij plaats heeft genomen, richting de twee knoopjes die ik open heb gelaten. Een hevige tweestrijd vindt in mij plaats over het wel of niet uitspreken van: ‘mijn gezicht zit dertig centimeter hoger, eikel’.

Paradeveulentje

Waarom draagt het tegenwoordige ‘paradeveulentje van de emancipatie’ een peperdure alles-wat-mannen-willen-bh, terwijl haar voorgangsters ze op de brandstapel gooiden? En dan zo’n openhangende blouse? De reden voor dit hele verhaal: ik ben afgevallen. Door een combinatie van veel werken, veel borrels (bier zou toch calorierijk moeten zijn?), veel ‘dingen ernaast’ en weinig slaap heb ik af en toe geen tijd of zin om te eten en ben ik dus afgevallen. Op bepaalde plaatsen dan: mijn wallen zijn juist aangekomen en hebben een interessante blauwpaarse kleur gekregen, waardoor iedereen denkt dat ik mishandeld word door mijn ‘lover’. Maar nee, mijn droomprins is een beetje verlaat doordat hij uitging met vrienden en straalbezopen van zijn witte knol af is gevallen (om maar een verklaring te verzinnen). Mijn borsten zijn in tegenstelling tot mijn wallen zodanig geslonken door het gewichtsverlies, dat ik ’s morgens in het schemerlicht bij het omdoen van mijn bh soms het verschil niet zie tussen mijn borsten en mijn wallen.

Zorgeloos leventje

Het hele borstenverhaal begon op mijn elfde toen ik in groep acht de grootste memmen van de klas had, op die van een patatjongetje na. Een bh was toen nog geen noodzaak. Zes jaar later had een meisje me ingehaald, waar ik zwaar van baalde. Aan de andere kant deerde het me allemaal niets, want ik was nog altijd de bezitster van een volle C-cup. Meer dan een hand vol, geweldig. De hele puberale onzekerheid heb ik overgeslagen door het feit dat je me letterlijk en figuurlijk kon vasthouden aan die ene letter: C. Ik heb misschien een vijf voor natuurkunde, maar ik heb een C-cup. Ik kan die en die jongen niet krijgen, maar ik heb een C-cup. Ik heb een gruwelijke dikke kont, maar ik heb een C-cup. Wat een heerlijk zorgeloos leventje. En als ik ondanks alles toch wat puberale onzekerheid voelde, had ik altijd een oude B-cup in mijn lingerielade. Deze trok ik dan aan in de spiegel en liet em lekker knellen en overstromen. Net Marie Antoinette!

Twee ons kipfilet, aub

Die dikke kont heb ik nog steeds, maar ietsje minder. Mijn C-cup is echter voorgoed geschiedenis. Het was een horror toen ik voor het eerst de Hunkemöller indook om bh’s te passen in… jawel, B-cup. Rampzalig! Die dingen zaten nog goed ook, balen! Het is net alsof je als man normaal twintig centimeter hebt, en plotseling wakker wordt met tien minder. Na een dag heel veel geld uitgegeven te hebben aan dure lingerie voelde ik me weer wat beter. (van geld alleen word je niet gelukkig, van geld over de balk smijten echter wel, daarom beoefen ik deze tak van sport ook zeer fanatiek).

Maar ik was nog steeds niet tevreden. We want more, dacht ik, en met ‘we’ bedoelde ik mezelf en de mannen die ik wilde. Ik besloot het erop te wagen en ging kipfilet kopen. Niet bij de poelier, mannelijke lezers. ‘Kipfilet’ is vrouwenvaktaal voor de diverse gruwelijk dure elitaire opvulstukken die er bestaan voor bh’s (nu in de aanbieding vanaf € nog-meer-dan-heel-veel,-). Ik wachtte totdat alle potentiële lustobjecten (lees: ongetrouwde mannen) de winkel uit waren en zei resoluut: ik wil kipfilet! Ik vond het zonde om mijn kleurrijke waardevolle collectie C-cups weg te gooien.

Welkom in de wereld van de kipfilet. Met een twijfelachtige blik in mijn ogen kneedde ik een beetje in de siliconenzakjes. Te groot, te zwaar, eigenlijk gewoon helemaal ‘te’. Hoeveel vrouwen zouden zulke enorme ondingen continue bij zich dragen? Hoeveel vrouwen in Nederland zouden misschien veel kleiner geschapen zijn dan men op het eerste gezicht zou zeggen? Ja, heren, wij vrouwen houden jullie allemaal voor de gek! In feite moeten jullie hartstikke blij zijn met een (volle!) B-cup… en anders nemen jullie me maar vaak uit eten en letten jullie niet zo op mijn derrière. Dan stroomt die C-cup zo over. Jullie verantwoordelijkheid!

Let’s rumba!

Met een nieuwe dosis zelfvertrouwen verliet ik de lingeriewinkel zonder kipfilet. Nu weet ik wat mijn latin-lerares bedoelde: ‘borst vooruit, kin omhoog, buik ingetrokken, kont naar achteren… en laat hem zweten!’ Let’s rumba!

 Mijn nieuwe invulling van de vrije zaterdag: lekker uitslapen, een potje thee zetten, een kanten rok aantrekken, me elegant neervlijen op mijn roodfluwelen sofa en kostuumdrama’s kijken. Ik heb bijna de volledig BBC-collectie in huis. Ik staar net zo lang naar de Mr. Darcies en de Miss Bennetts tot ik me in die tijd ga wanen en als een soort automatisme aan het borduren sla. Tussen de afleveringen door speel ik viool, klassiek muziek natuurlijk: Haydn, Wieniawski, Webber. Ben ik even wat in huis aan het doen, dan staat Radio 4 aan. In de avond ga ik in mijn onverwoestbare koloniale bed liggen, rol ik me in de wit satijnen lakens en lees ik Laclos. Kortom: als ik niet uit het raam kijk en op zo’n dag niet naar buiten ga, lijkt het net alsof ik in de Victoriaanse tijd leef… of ‘de romantiek’, zoals dat in de kunst heet. Het enige wat aan het plaatje ontbreekt is een knappe, rijke, beschermende, dominante en lieve jongeman die me ’s avonds aan bepaalde passages van het huwelijkscontract helpt herinneren.

Zo nu en dan heb ik het idee dat ik in de verkeerde tijd ben geboren. Overdag lijk ik een moderne vrouw: ik werk, studeer, ben politiek actief, ben sinds mijn twintigste huiseigenaar en klus nog wat bij als columnist en financieel adviseur. Maar in feite leef ik het leven van een Miss. Bennett: ik bespeel een muziekinstrument, luister naar klassieke muziek, schrijf, lees, stijldans en zie het vinden van een ideale man als het belangrijkste element in mijn leven. Het enige verschil is dat ik het moet combineren met een aantal dingen die er dankzij de emancipatie bij zijn gekomen, zoals het afschuwelijke instituut der loondienst.

Toen ik een jaar of acht was, toen al een Miss. Bennett, nam ik mezelf voor om op mijn twintigste te trouwen. Een deadline. Op die leeftijd kon ik me nauwelijks een voorstelling maken dat ik ooit twintig zou worden. Het klonk immers zo ver. Voor het gemak nam ik aan dat ik rond mijn negentiende een ernstig ongeluk zou krijgen. Maar ja, het is zo ver: ik leef nog. Ik ben een verloren romantica, levend in de illusie dat ik wandelend in het bos opbots tegen de prins op het witte paard die ik de nacht ervoor in een droom heb gezien. Doornroosje is het immers ook gelukt… eenmaal in een droom. Hoor je het Disney-melodietje al in je hoofd?

Langzaam begin ik wakker te worden uit de droom, dat het type man dat ik wil, niet meer geproduceerd wordt. Alsof je een Dixon binnenloopt en vraagt om het vorige model Gameboy. “Nee, mevrouw, die hebben we niet meer. Iedereen wil tegenwoordig de nieuwe met touch screen.” De ideale man moet minstens een opvoeding gehad hebben waar etiquette, stijldansen en muziek maken onderdeel van zijn geweest. Hij moet hoffelijk zijn, beschermend, dominant, maar niet vervelend, en sterker zijn dan ik. Ik wil tegen hem opkijken, hem verafgoden en tegelijkertijd zijn godin zijn. Als iemand mij kwaad doet, moet hij diegene de grond in boren, kapot maken. Tegen mij moet hij lief zijn, iemand die ik kan vertrouwen en me de rust geeft waar ik al zoveel jaren naar verlang. Iemand voor altijd, en niet de zoveelste kutrelatie. Ik ben moe van het vechten, uitgeput van het zelfstandig zijn. Elke ochtend als ik te vroeg opsta om naar een saaie klant te gaan denk ik: waarom?

De mannen van tegenwoordig hebben het niet begrepen. Zeker niet in Nederland. Ze zijn te modern, te geëmancipeerd, te lomp. Ze zijn kerels, gozers of gasten, maar geen heren. Ze weten niet wat verleiden is. Aan de ene kant willen ze niet dat ik met andere man flirt, aan de andere kant willen ze niet aan me vast zitten. De tegenwoordige man is zijn rol compleet zoek. Zo besluiteloos als vrouwen van nature zijn, zo zijn mannen de afgelopen decennia geworden. Ze zetten me onder druk, willen na één afspraak uitsluitsel. De selectieprocedure mag blijkbaar niet langer duren. Als een kat in het nauw, sla ik mijn nagels uit en wijs ik ze bij bosjes de deur. Geen romantiek, geen spel der liefde, geen bedenktijd en geen mooie poëtische, in eerste instantie onschuldige, brieven voor deze jonkvrouw. “Laten we het samen proberen…” of “Hebben we nou iets samen?” boven een bord door hem bereide spaghetti in plaats van “Juffrouw Andrea, wilt u mij de eer doen…” met een knie in het gras, een doorregende blouse, een oprechte hopeloze blik en geen Heinz pastasaus op zijn broek.

De man anno 2006 trekt zulke spannende momenten niet meer. Voor hem geen romantiek, spanning of spontaniteit. Hij wil precies weten hoe het ervoor staat op welk moment. In hoeverre heeft hij een vaste relatie? In hoeverre zit hij vast? Trouwen is natuurlijk iets voor na je dertigste en daar denken we het liefst niet aan. One night stands wil hij ook niet, want dan heeft hij weer te weinig zekerheid. Hij kan geen keuze maken. Daarom kiest hij voor het compromis van de laten-we-het-samen-proberen-relatie.

Waarom hebben we de romantiek weggeëmancipeerd? Waar leeft het laatste exemplaar van de uitgestorven verklaarde soort waar ik naar op zoek ben? Wanneer vind ik eens een dikke envelop in mijn brievenbus met een mooie rode lakzegel met een statig familiewapen en een handgeschreven inhoud met het verzoek mij het hof te mogen maken?

Mijn vriendinnen en ik besluiten door te lopen. Het is niet niks om jong, blond en vrouw in Italië te zijn. We lopen nog een stukje door en eindelijk zien we voor de verandering een vrouwelijke serveerster. Uiteindelijk blijken we toch een ober te hebben, maar gelukkig laat hij ons op het gebied van flirten met rust. Na het eten betalen we, geven na een lange discussie een fooi en lopen het restaurant uit. Onze ober zegt ons vriendelijk gedag… en gooit er een uitgebreide luchtzoen achteraan. Ciao!

We lopen verder door de pittoreske straatjes op weg naar het klooster, waar we verblijven. Een Italiaanse man loopt met ons op en begint lief lachend in het Italiaans een verhaal tegen één van mijn vriendinnen. Hij is begin dertig, zo’n leeftijd waarin de Nederlandse man in een Javelin trui achter een driewielige kinderwagen aanloopt met een vrouw achter zich aan die continue vraagt of hij wel ‘echt van haar houdt’. De Italiaanse man laat zijn vrouw en driewieler thuis, om te gaan flirten met Hollandse tienermeisjes. Mijn vriendinnen en ik bestempelen hem als een smerig oud mannetje en zijn het met elkaar eens dat een man van die leeftijd thuis, onder het gejengel van zijn koters, stamppot hoort te eten terwijl hij zich uitlaat over zijn saaie kantoorbaan.

Wat negeren in Nederland is, is flirten in Italië: je bent gek als je het met je echtgenoot doet, maar bij de rest van de wereldbevolking moet je het vooral niet laten. In Nederland is flirten iets noodzakelijks om iemand in bed te krijgen. Het is een voorwaarde tot voortplanting. We doen het ook helemaal niet graag, want we vinden het eng. Met rode koppen stamelende Hollandse jongens dingen als ‘je lijkt op iemand die ik ken, zij is heel knap’ en ‘deed het pijn toen je uit de hemel viel?’. Wij Nederlanders flirten met een duidelijk doel voor ogen, ons draait het allemaal om de Unox-worst. Van te voren hebben wij nauwkeurig ingecalculeerd wat onze kansen bij het flirtobject zijn en welke openingszin we gaan gebruiken. Behalve als we straalbezopen zijn: dan kunnen we het opeens wel.

Italianen flirten gewoon veel beter, want oefening baart kunst. En oefening hebben ze! Ze flirten met alles en iedereen. De enige voorwaarde is misschien dat ‘alles en iedereen’ van het andere geslacht moet zijn. Flirten is gewoon leuk, het geeft warmte. Zowel Italianen als Nederlanders gedragen zich naar hun klimaat. Italianen zijn altijd warm en flirterig. Nederlanders maar heel af en toe aan het begin van hun relatie, maar al gauw veranderen we weer terug tot de nuchtere polderboertjes die we allemaal zijn. We worden weer die koele yuppen, die pas ophouden met negeren totdat we aan iemand voorgesteld zijn.

Nederlanders zijn veel te bang om een blauwtje te lopen, daarom zien we veel eerder van het flirten af. Italianen kennen het fenomeen blauwtje lopen niet. Als je ‘nee’ zegt tegen een flirtende Nederlander, loopt hij schaamtevol weg, wordt hij uitgelachen door zijn vrienden, die hij vervolgens ook nog es op een biertje moet trakteren. Als je ‘nee’ zegt tegen een Italiaan, dan hoort hij het niet eens. Hij praat rustig door en stelt geïnteresseerde vragen. Als je ‘nee’ in zijn gezicht schreeuwt lacht hij je vriendelijk toe en blijft pratend achter je aankuieren. Dan maar een Nederlands talent toepassen: negeren. Het werkt! De Italiaanse man zegt ‘oké’ en loopt verder naar zijn volgende slachtoffer. Geen rode hoofden, geen lachende vrienden en dat biertje koopt hij voor dat meisje dat wel op zijn avances ingaat. Lekker simpel en ongedwongen!

Waarom zijn wij Nederlanders toch zo koel en formeel? Waarom is het voor ons een schande om een blauwtje te lopen? Waarom lopen Nederlandse jongens niet gewoon door naar het volgende meisje? Waarom lachen die vrienden nou? Het is toch niet zo verbazend dat je zo’n slechte openingszin afwimpelt?

Maar er is nog hoop op een warmer klimaat onder de Nederlanders: leve het broeikaseffect!