Sigaar
Na een hectische tijd een stille avond… alleen. Mijn hoofd is vol, mijn lichaam is moe. Te veel gewerkt, te weinig gevreeën. Ik kan niet tegen het licht en geluid van de televisie. Na enkele minuten naar een lege televisie te hebben gekeken, besluit ik dat ik iets anders moet doen. Ik wil naar buiten, maar wil geen mensen zien, geen geluiden horen. Ik zou door het bos moeten lopen, dat is dichtbij, maar ik zou me opgelaten voelen. Ik heb toch geen hond? Ik moet een bezigheid vinden om tijdens het wandelen te doen. Je gaat toch niet zomaar rond slenteren?
Ik heb nooit gerookt, maar ik hou van de geur van sigaren. Vriendjes hadden altijd sigaren. Ik voel me een beetje rebels, als een puber. Ik loop naar het benzinestation, de slechtste plaats om sigaren te kopen. Ik besluit met roken te beginnen. De smaak ken ik alleen van zoenen met sigarenrokers. Ik zou niet eens weten hoe een normale zoen smaakt, realiseer ik me. Roken zou buiten moeten gebeuren, lopend in het bos. Ik trek de deur achter me dicht en probeer in de wind een sigaar aan te steken. Een lucifer, eerst de zwavel laten verbranden, de sigaar ronddraaien en trekjes nemen. Dit is pas multi tasking. Ik neem een flinke trek…
Wham… alsof iemand me vol op mijn mond zoent. Zoenen heeft altijd naar sigaren gesmaakt, maar nu smaakt sigaar naar zoen. Gentleman like, gepassioneerd, maar toch gedoseerd. Mannelijk, toch subtiel. Flarden herinneringen en dromen flitsen voor mijn ogen. Mijn knieën worden week, maar hij vangt me op, druk me tegen zich aan. Vier handen betasten twee lichamen. Niet onderzoekend of onzeker, maar stevig quatre main spel. Handen onder mijn shirt, handen onder mijn rok. Al zoenen knoop ik langzaam zijn overhemd open. Ik laat mijn handen over zijn borst gaan, over zijn rug. Ik voel de klamte tussen zijn schouderbladen. Hij is gespierd, maar toch zacht.
Ongeduldig stop ik met het open knopen van zijn overhemd. Wat volgt is het geluid van scheurend katoen en knopen die op de grond vallen. Ik word opgetild, op een bed gelegd. Het is een anonieme man, een combinatie van alle beste eigenschappen van exen en dromen. Perfect met een vleugje realisme. We blijven zoenen, terwijl ik zijn broek open maak. Langzaam komt hij bovenop me liggen. Ik geef me volledig over. Ik ga te veel op met wat ik voel om initiatief te kunnen nemen. Mijn hersenen zijn uitgeschakeld. mijn hart bonst in mijn gehele lichaam. Zijn handen zijn overal. Hij komt in me. Bij de eerste paar stoten kom ik tot een lang en heftig hoogtepunt. Het overvalt me. Ik ben buiten adem. Ik voel mijn bloed als een hete stroom door elke ader afzonderlijk stuwen.
Flarden van het subtiel wisselen van positie, farden van nog meer orgasmes, flarden van een torso glimmend van mannenzweet. Ik doe mijn ogen open, alle flarden schieten weg. Ik sta alleen… in het bos… en gooi mijn peuk in het gras.
Mooi en leuk verhaal. Nooit geweten dat sigaren dat kunnen oproepen bij een vrouw en ik rook ze al een tijdje
Damn girl, why have we never met?
Heej lief vriendinnetje
geniet niet met mate, xMM
Zo had ik sigaren nog nooit bekeken. Hoewel de geur ook ging om het lijf van ene bepaalde B.L. (jou inmiddels ook bekend *grijns*) . En natuurlijk kennen we alle M.L. & B.C. cliché’s, maar dat heb ik zelf nog nooit uitgeprobeerd. Spannend stukje is dit… krijg bijna zin een sigaar van je te bietsen. Gaan we op een maandagmorgen met de drie B’s op het balkon staan paffen, ach ja, waarom ook niet. Of zal ik een sigaartje kopen voor mijn nieuwe (en steeds groter wordende) liefde R, die gisteren in mijn rommelhok zijn creativiteit bewees door me te overladen met nieuwe avonturen? Christus, wist niet dat iemand dit met mijn lijf kon doen… jammer dat je ‘m te oud vindt, je weet niet wat je mist
Dag lief vriendinnetje,
Rommelhokken rule! Bloos, een bekende leest deze column, haha! Ik neem maandag een sigaar voor je mee… of zaterdag
.
Oh ja, enneh, je wist dat als je op een column reageert dat dit online komt?
Groetjes,
Andrea
en nog steeds: te weinig gevreeen dus… want de sigaar en fantasie als vervanging…
Vrijen is als zout water drinken, je krijgt alleen meer dorst. Dus wanneer heb je te weinig gevreeën?
nog afgezien van dat vrouwen ook wel lekker kan zijn, itt zout water drinken, toch even een citaat uit je eigen stuk:
“Mijn hoofd is vol, mijn lichaam is moe. Te veel gewerkt, te weinig gevreeën.”
ehm, je geeft het zelf al aan dat je te weinig vree….
Wat is het nu? als je in je commentaren je column al gaat ontkrachten.
misschien eens een goede partner zoeken, op geschikte mannen vallen, kan helpen.
Het onderstreept juist mijn column… altijd te weinig gevreeën…
tja. Daar kan een mens toch wat aan doen? in plaats van columns erover te schrijven en te fantaseren?
Het doen, schrijven en fantaseren sluiten elkaar niet uit.